سعادت ما بردانشیزکهدرذخگهن ماوجود دارد. تیکیه می کند. نهبرمالیزکه درجیبمان داریم. حتی خود شهرت هم چیزی بی معنی وبی ارزش است. چون سعادت واقعی انسان در آن نیست. که مردمدازاو قدردانیزکنند. بی گمان نوع نگاه مردمدبه انسان مهم نیست. ، چون هرانسانی درنهایت به تنهایی می ایستد سعادتی کهرما از درونمانربر جیزگیریمربه مراتب ازسعادتیزکهرآنررا از اطرافیانر بر میگیریم بزرگتر است‌ وواقعن ارسطو درست کفته است. کهرگفته است: اگر جی خواهید: سعادتمند باشی باید خودکفا شوید. آنجا